| DAKLOZE AUTO'S: CABRIO'S EN CONVERTIBLES | |
| Mijn dakloze auto | |
| Guus Volckmann: "Vanmiddag pik ik nog een boulevardje. Zodra er maar een beetje zon schijnt, haal ik hem uit het pakhuis. Wassen, beetje poetsen en dan naar Scheveningen. Ik heb een vaste route: bij de haven erop, tot de bult en dan terug. Tien, maximaal vijftien kilometer per uur. De wind in m'n haar, zeelucht en Jailhouse Rock uit de speakers. Net als in de film. Onderweg een bakkie koffie drinken in een strandtent, met uitzicht op m'n auto. Ik heb al drie keer een bekeuring gehad voor fout parkeren. M'n invalidekaart - ik heb reuma - ligt altijd netjes op m'n dashboard. Maar de politie verwacht dat je in een driewieler rondrijdt en kijkt niet verder. Ik moet er niet aan denken dat ze hem wegslepen, ik krijg al een hart verzakking bij het idee. Vijftien jaar heb ik er voor gespaard en vorig jaar had ik het bij elkaar: zeventigduizend gulden. Het is een droom die werkelijkheid werd, een grote auto met vleugels. Nu is hij van mij: een vuurrode Cadillac uit 1960, de auto is één jaar ouder dan ik. We doen mee in een videoclip van Marianne Weber: ik stap uit m'n auto en zij erin. Een liedje over vrijheid. Nou, dat was wel mooi natuurlijk." | |
| Herman Meiners: "Zeg nooit cabrio tegen een convertible! Een cabrio is een gewoon autootje waar je een lapje vinyl achterover gooit, een Golfje of zo. In een convertible verdwijnt het hele dak in de auto. Da's nogal een verschil. Mijn Chrysler komt uit '65 en is, voor zover ik weet, de enige in Nederland. Hij zal zo'n dertigduizend euro waard zijn. Maar de auto is niet te koop. Ik ken hem door en door, elk buisje en moertje heb ik in m'n handen gehad. Dat is moeilijk te vervangen. Ik maak twee, drie ritjes per maand, en alleen zomers. Met het dak dicht rijden, vind ik geen gezicht, dat doe ik nooit. Ik heb zeven auto's: vijf Chryslers en twee Dodges. De garage is m'n tweede huis, zodra ik kan, ga ik erheen. Het liefst zou ik er ook nog slapen. Ik rook niet, ga nooit op vakantie en heb geen vriendin. Ik zet alles opzij voor m'n auto's; het is geen hobby maar een levensstijl. Een vriend van mij kreeg een relatie en z'n vriendin vond z'n auto, een oude Amerikaan, niet leuk. Heeft ie hem weggedaan. Een maand later maakte zij het uit. Dat zal mij niet gebeuren. Ik zoek een meisje dat Chrysler-minded is. Maar ja, waar vind ik die?" | |
| Georgette van de Griend: "Ik ben autogek, meer dan de gemiddelde vrouw. Dit is m'n derde cabrio maar wel m'n mooiste: een Alfa Spider uit 1988. M'n broer helpt onwijs goed, hij is heel handig en kan alles repareren. Gelukkig maar want de garage is hartstikke duur. M'n auto trekt veel bekijks, vooral als Janssen, m'n hond, naast me zit. Natuurlijk ben ik dan trots maar tegelijkertijd voel ik me ook een beetje opgelaten. Je krijgt best veel opmerkingen. Laatst riep iemand: 'Zullen we ruilen?'. Het is natuurlijk niet echt een handige auto: hij zuipt benzine, heeft maar twee zitplaatsen en een veel te kleine kofferbak. Ik heb er ook flink aan moeten wennen: sturen, schakelen en pedalen bedienen is veel zwaarder dan in een normale auto. Eigenlijk is het gewoon hard werken. Het dak krijg ik er ook niet alleen op; daar moet mijn vriend mee helpen. Maar het pruttelen van de motor maakt alles goed, wat een onwijs geluid. Ik heb hem sinds september vorig jaar; dit is m'n eerste zomer. Spider mensen groeten elkaar onderweg. Kijk, daar zwaait er eentje. Toen ik hem kocht wist ik het niet, maar Alfa's zijn toch een beetje kakauto's." | |
| Coen Onkijong: "Kijk, krassen. Gisteren gebeurd. Iemand vond het nodig om er met een sleutel langs te gaan, of erger nog, met een schroevendraaier. Weet je hoeveel werk het is om de boel weer goed te krijgen? De hele vleugel moet eraf, kaal geschuurd worden en dan opnieuw gespoten. Bijelkaar zeker vierduizend gulden schade. En waarom? Hij rijdt nog maar een paar weken maar ik heb hem al acht jaar. Sinds eind 1993. Gekocht van de zoon van Johnny Hoes, die zit in die handel. Een Cadillac uit 1976. Alles wat eraf kon, is eraf geweest. Ik hou van sleutelen. Oorspronkelijk was hij wit maar ik heb hem zilver violet gemaakt. Nu wordt ie de zuurstok genoemd. Mensen vragen wel eens: wil je ons huwelijk rijden? Liever niet. Want dan moet je auto er pico bello uitzien en ik ben niet zo'n poetser. De Cadillac is het antiek van Amerika, verder heeft het land niks van waarde. Pim Fortuyn is er ook in begraven. Het zijn gewoon de allerbeste auto's van de wereld, heel comfortabel en veilig. Je kan ze ook makkelijk langer maken; er zijn er zelfs met een zwembad erin. De mijne is vijf meter tachtig maar parkeren is geen probleem: het is een heel overzichtelijke auto." | |
Elke Swart
Foto's: Suzanne van de Kerk
Uit het "Haags Straatnieuws"
juni 2002 - jaargang 7 - nr 6